ჩემს უკვე ნაოჭებ შეპარულ ლექტორს ,რომელსაც ბუზჰალტერის ჩაცმა ან ყოველდღე ავიწყდება, ან არადა მე მგავს , სევდიანი თვალები, გამხდარი სხეული და ჭკნობა დაწყებული კანი აქვს.ბევრს ეწევა , ხანდახან იმდენსაც-სუნთქვა ეკვრის და წყლის მოსატანად ყოველთვის მე მაგზავნის,იცის მასზე გაბრაზებული რომც ვიყო არასდროს ჩავუფურთხებ ჭიქაში....
"სიკვდილს ,როცა გამოვსტაცებ ხელიდან" მივუყვებით გზას , ის ისევ ეწევა , ამჯერად თავის ამბებს, ზურგით მოათრევს , მინაწილებს და ამბის დასასრულს ამაყად გადმომხედავს:
-ხედავ? აქედანაც გამოვიქეცი, შენ ლამაზი თმა გაქვს
ჩემს ლექტორს ყოველთვის ავიწყდება ბუზჰალტერის ჩაცმა და ყოველთვის ვხვდები როდის სცივა, სიცივისას კერტები ეზრდება და ხელებზე აყრის....