-შვილო, განა ჩვენ გაჩენიდან ასე ვიყავით!

ზვიად რატიანი

კვდომა

ღია თვალები დამანახე, ზღვის სიბრწყინვალე
და მასში სისხლი ღამ-ღამობით როგორ ირევა,
მე, ეკლიანი მავთული ვარ-საზღვრად ცხინვალის
და უპატრონოდ დარჩენილი ოჩამჩირე ვარ.

აჰა, ეს თქვენი მონასტრები, ზურგი ვუქციოთ
და გზაც, რომელიც არსად მიდის უფრო მოკლე ჩანს,
თუ ქართველობის ინსტრუქცია გვაქვს უფუნქციოდ,
თუ ერთადერთი ფუნქციაა თავი მოგვეჭრას.

ჩვენ ჩამოვსხდებით, ვისაუბრებთ და გამოვხშირავთ
ომგამოვლილი,  დალეწილი ძვლებიდან ვარგისს
და ახალ-ახალ ჭრილობებზე ასულ ოხშივარს,
ჩავალბობთ დილით ამოწვერილ ბალახის ცვარში,

რადგან ბალახზე ფეხშიშველამ თუ არ ვიარეთ,
რაა მამული, რაა ენა, რაა პარტია,
წესი იქნება, წესი იყო  და წესი არის,
რომ შვილებს, თქვენი ტყემლის ჭამა არ გვეპატია

და მოგვეკვეთა კბილებივით ყველა ოცნება,
თავისუფლება აღარ  ნიშნავს თავი განაგო,
რომ რუსთაველის პროსპექტიდან გვმოძღვრონ მგოსნებმა
მჭერმეტყველებით, ყურმოკრულ და სადღაც განაგონ

აფორიზმებით, რომ, ხელი ხელს ბანდა, კვიცი კი
გვარზე დახტოდა, ხარი ხართან უნდა დაგვება,
ქალაქში, რომლის სახელია ბოშათა ცირკი,
ჩვენ ვიზრდებოდით სახაფანგედ, მშიერ თაგვებად.

რადგან გამხმარი ნამცეცებით გაზრდილ თაობას,
გამხმარი პურიც სანატრელი გვქონდა მეტწილად.
დიახ, ეს დიდი ცირკი არის,
სანახაობაც,
უკვე რამდენი ეპოქაა აღარ შეცვლილა.

უბრალოდ ვლპებით ისტორიის გალერეაში,
პერსპექტივებით, წითელ წიგნის მორიგ წევრებად,
მე მახსოვს ცრემლი საქართველოს როგორ შეაშრეს
და თქვეს: მკვდრებისთვის დიაგნოზიც არ იწერება.

და ვეძებ თვალებს, სანუგეშოდ, ზღვის სიბრწყინვალით,
ჩავხედო, სისხლი ღამ-ღამობით როგორ ირევა,
რადგან მე ეკლის მავთული ვარ საზღვრად ცხინვალის
და  უპატრონოდ დარჩენილი ოჩამჩირე ვარ.


ლაშა ბიბიჩაძე