მთვარე ფანჯრიდან ჩვენს ოთახში შემომძვრალიყო,
და შუა ღამით, თეთრი ზეცა ვნახე პირველად,
სულ ერთი წამით გავიფიქრე: "-შენ რომ არ იყო..."
მაშინ ,მე  ღმერთიც უსათუოდ დამივიწყებდა.
ვარდისფერია ეს მაისი . შენც ხომ იცი, რომ
დღეს არ აქვს აზრი, სად იქნება ჩვენი კარავი,
მოხდეს რაც უნდა, არ მადარდებს - ცეცხლმაც იწვიმოს,
ოღონდ ერთ კალთას შევეფაროთ
ჩვენ და არავინ.
სულ ერთი წამით გავიფიქრე: "- შენ რომ არ იყო..."
ოჰ, იმ ერთ წამში, რომ იცოდე როგორ ვეწამე...
თითქოს ჩემს სულში ქარიშხალი შემომძვრალიყო...
და როგორც კალოს, უმოწყალოდ ისე მლეწავდნენ...