პროლოგი:

შენ ყოველ ღამით,
ჩემს დახუჭულ თვალებში წვები
ნისლივით წვები ჩემს დახუჭულ თვალებში, ნისლი,
არის და კიდევ დამშრალია ეგ შენი ტბები,
რომელშიც ღამით, თევზით სავსე ბადეებს ვისვრი.

ჩვენი გზები.

შენ იცი,
ცხოვრობ ჩემს დახუჭულ თვალების მიღმა.
და როცა მინდა დაგინახო,
უბრალოდ ვკვდები.
და როცა მინდა დავინახო
მაგ თვალთა სიღრმე.
და როცა მინდა ამოგივსო
დამშრალი ტბები.

ეპილოგი :

შენ ყოველ დილით,
ჩემს დახუჭულ თვალებში დგები,
დგები და იცვამ,
გამხდარ ტანზე მორგებულ პერანგს.
და აღებ ფანჯრებს, ორ ფანჯარას,
ანუ ჩემს თვალებს.
და შენ მაცოცხლებ,
ანუ მბადებ,
ანუ სულს მბერავ.