03:37
ვერ ვიძინებ.
აივანი...
ნიავი...
მთვარე...
ვარსკვლავები...
და ორი ნაგლეჯი ღრუბელი.
მდინარის ხმა - შორიდან...
თითქოს საკუთარ ვენებში მოძრაობდეს.
წესით სიყვარულზე უნდა ვფიქრობდე,
მაგრამ არა...
რატომღაც ფიქრად დამჩემდა, რომ ხე ვარ...
ხე, რომელიც ჩემი აივნის წინ მწვანედ შემოსილი ასე გამეტებით შრიალებს.
დიახ, მე ხე ვარ და ფოთლები ჩემი მეგობრები არიან.
მათით მიხარია...
მათით ვშრიალებ...
მათით ვცოცხლობ...
25 აგვისტოა
შემოდგომა მოდის.
ბევრი მეგობარი ვადაზე ადრე დავკარგე,
მაგრამ ახლა მათზე მეფიქრება ვინც ისევ ჩემს გვერდითაა.
გარდაუალია მათი დაკარგვაც...
არადა ერთად რამდენი გადავიტანეთ...
ხან სიცივეს გავუძელით,
ხანაც გვალვას.
ახლა იმაზე ვფიქრობ რომელი უფრო ადრე დანებდება დროს...
და კიდევ იმ დროზე როცა ერთი თუ ორი რომ შემორჩება.
მტკივნეული იქნება, როცა ბოლო ფოთოლი ბედისწერას გაუძალიანდება.
როცა მე მისი დაკარგვის შიშით ტოტები ამიცახცახდება,
ის კი განწირული, მაგრამ იმედის თვალით შემომხედავს და მეტყევის "ჯერ კიდევ შევძლებთ შრიალს."
იქნებ თოვამდეც შემორჩეს.
მერე კი საბოლოოდ დასრულდება
იმედი...
შრიალი...
სიცოცხლე...
შემოდგომა მოდის...
მეშინია!!!
04:03
ალბათ ღია თვალებით შევხვდები განთიადს...