შენ,
ჩემო გადაღლილო მკითხველო.
ოდნავ დახუჭე თვალები
და შემომხედე.
მე მესმის შენი.
და ეს ისეთვე უაზრო ფრაზაა,
როგორც ფრაზა ჩემი ლექსიდან:
–უშენობა და 3 ხაზი.

მაგრამ
კიდევ ათასჯერ გაგიმეორებ,
რომ
მე მესმის შენი.

შენ,
ჩემო დაღლილო მკითხველო,
ჩემს ნაწერებში რომ ეძებ შვებას,
გინდა საშველი?!
–დაიხარე და აიღე ორი ქვა.
(არა, ეგ არც მიფიქრია )

ისევ დაიხარე და ერთმანეთზე დააწყვე.
ეს პირველი ნაბიჯია იმისათვის,
რომ გახდე პოეტი
და უკანასკნელიც,
რადგან
პოეზია ზოგჯერ ნგრევაშია,
საკუთარი ძვლებისა და ნერვული სისტემის.

შენ
ჩემო აზრგაწყვეტილო წინადადებავ,
დაუბრუნდი შენს ადგილს
და ბრჭყალებში მოაქციე ყველა აზრი. 

შენ,
ჩემო თავო,
აღარასდროს გაბედო წერო იმაზე, რასაც გრძნობ.
წერე იმაზე,
რაც გინდა რომ იგრძნო.
ასე უფრო ,,პოეტურია", არა ?
ასე უფრო მომხიბვლელი იქნები.
ვის რაში სჭირდება შენი ღიმილი და სიმართლე ?

იყავი მეტად ტრაგიკული
და წმინდანად შეგრაცხავენ,
ეს ნაბიჭვრები!
მერე
ადგება ვინმე დედამოტყნული
და პოეზიაზე  ჩამოგიგდებს საუბარს.
გეტყვის,
რომ ჭეშმარიტება ბევრად მეტია,
ვიდრე შენი პოეზია
და სილის გასაწნელად გამოგიშვერს სახეს.
როგორ მძულს ასეთი გამოსვლები.

ერთხელ ქუჩაში წავიქეცი.
ირგვლივ არავინ ჩანდა,
არადა ქუჩა სავსე იყო შეყვარებული წყვილებით.
რომლებმაც გვერდი ამიარეს.
ერთხელ ქუჩაში წავიქეცი
და ყველა მაშინ გაქრა.

–მე ვარ უსინათლო,
შენ ყრუ–მუნჯი,
ჩამკიდე ხელი და ეცადე გამიგო.
ხომ პოეტურად ვთქვი ? !

ზოგჯერ,
რამდენ სიყალბეს თხოვენ შენგან იმისთვის,
რომ გაღიარონ
და რა არაფრისმცოდნე ხარ ამ დროს.
რა უსუსური.
მეცინება.