უნდა მოხვიდე უჩვეულო გაზაფხულივით,
ამაზე მუდამ ისაუბრებენ.
დაუმორჩილო ყველა აზრი დროსა და დუმილს,
თან გულგრილობის სახადი - სურდო,
კუმშავდეს ჰაერს იმდენი დოზით,
რამდენი კოვზიც საკმარისია ზღვის დასალევად.
ილაპარაკე. ვერ გიგებენ, გადამდებია,
არ შეიმჩნიო.
გაიტოტება ნაკადები იმ სათავიდან,
კალთა რომ ჰქონდა უსწორმასწორო.
გარდაუვალი ამოვსება სიცარიელის,
იქნება სიტყვა ტკივილზე მეტი.
მითქმა-მოთქმაა ვიღას დარჩა ახლა სამღერი,
კუდიანები ხარშავენ ბალღამს.
გამოქვაბულის გლუვი სივრცე ქვითინის ექოს
ინახავს ახლაც და გასმენინებს.
გაანდე დღეებს ხასიათის ყველა სიმბოლო,
დაიმახსოვრე ძვლების ხმაური;
მოურიდებლად რომ იწვევდა განზომილება,
სადაც - აორთქლდი, მოიქუფრე, ხმა აგერია.
ამოანგრიე მობჯენილი ყელში - სიმშვიდე.
და შეიკუმშე...
მოიდგი მხრებზე უცხედრო კუბო,
ამოვსებული საკუთარი გვამის ლოდინით;
დადექი წყალთან, აირეკლე შუა მდგომლობა
თვალების ფსკერზე - იმ შიშებს შორის,
დაბადებიდან რომ შეეჩვიე.