ჩვენ, ვინც გადავრჩით,
ვინც თავი დავაღწიეთ ბედნიერების საზარელ კლანჭებს,
რომლებიც არ ვართ ვალდებულები საკუთარი თავის წინაშე,
ვისაც არასოდეს დაგვირწევია შვილის აკვანი,
არ გვიმღერია იავნანა,
არ გვიკოცნია ქმრებისათვის მზისგან დამწვარ მხრებზე.
ჩვენ-
ვინც შევძელით და დავამსხვრიეთ ყველა ლარნაკი,
ვისაც არასოდეს გვჩუქნიან ყვავილებს
და არასოდეს შევსულვართ ღვთის სახლში თეთრი კაბით,
ჩვენ არაფერში გვჭირდება ღმერთი.
გვეშინია,
რაღაცის გვწამდეს,
არ გამოგვდის,
რომ კარგად ვიყოთ. .
ვუყურებ ქალებს,
ჩვილებით ხელში,
ცოლ-ქალებს,
ოჯახის ქალებს,
მათ, ვინც ღამღამობით ანგელოზებს ესაუბრებიან
და მიკვირს,
როგორ გადარჩნენ.
მე ისე გადავრჩი,
როგორც შემეძლო..
გადავურჩი საზარელ კლანჭებს.
ვუყურებ დედებს
და ვფიქრობ,
მე მათ ადგილას
ბედნიერებისგან მოვკვდებოდი. .