ის
თმაგაშლილი,
ფეხშიშველი,
ტუჩებმდუმარე.
მუქი თვალებით,
დეკოლტეში ორი მზის სხივით.
ფიქრებაშლილი,
ნაზთითება,
უბნის სტუმარი.
მოსული მდგმურად
ჩემი შეშლის მტკიცე მისიით.
უწყვეტი დროის გაჩერება
უფლის ქმნილება
დაუძლეველი ინსომნია მხოლოდ ამ უბნის
იდგა ეზოში, კაცის ყველა ფიქრის მხილებით
და ფეხის წვერზე აწეული კრეფდა ალუბალს.