ვხედავ ბოლო დროს, დრეებია მოდის სიმშვიდე.
რაღაც უცნაურად მავსებს
იმ გადაღლილობის გამოუვალი სივიწროვე,
გზას ვერდამდგარ და მდევარ მოახლოებულ ნადირს რომ აქვს.
ჯერ ზამთარი ბოლომდე უნდა მოვიდეს.
ჯერ ჩემი ასაკი უნდა გავაკენტო. სხვას ვეღარაფერს ვაკეთებ.
თვეებია ბავშვი სკოლაში ვერ დადის.
მან იცის რომ ეს უჩვეულოა. ის უკვე ერიდება ადამიანებს...
და როგორ უნდა ვიბრძოლო შედეგისთვის,
სადაც პროლეტარობას შევეკედლე დიდი ხანია,
სადაც კვირაში ორმოცდარვა სამუშაო საათი გელოდება,
საათი ლარ ნახევრად.
ხშირად პირობა - პროტესტი, ამ ყველაფრის გარეშე გტოვებს.
ხშირად ადამიანებს სამსახურები ტოვებენ
და იწყება ფსიქოლოგიური აშლილობა.
ერთი რიტმი აქვს ამ გზას და მეორდება უგემოვნო მუსიკასავით.
მიდიხარ იმედებით და ბრუნდები უკან ოთახში,
არავისთვის საინტერესო, საკუთარ უპასუხისმგებლობაზე
მზრუნველ ყოფასთან შენივე საფიქრალით.
უძლური ხარ. ალმაცერად გიყურებენ. ჰო უძლური ხარ
როდესაც საკუთარ ოჯახს უყურებ ქარიშხალში და მხოლოდ აიმედებ
ან გაიმედებენ...
გზას გამონახავ ადამიანი ან ინერციით აღმოჩნდები ფაქტის წინაშე...
უბრალოდ ჩაიდენ... რელიგია შენთვის აკრძალავს ლოცვას.
მან არც კი იცის რომ დიდი ხანია დავასწარი და
ავუკრძალე შუამავლობა განგებასთან.
თაბაშირის ფიგურას გავს მთელი არსი ამ ყველაფრის,
რომელიც უპირობოდ უნდა გადმოაგდონ მაღალი სართულიდან
დასამსხვრევად.
უნდა იცელქო ხანდახან. უნდა ებოდიშო სპერმის სუნად აყროლებულ
ვერაგებს და მიულოცო შეგუება ჩლუნგებს. მათ მოთმინებას
ვერაფერი დააკლო ბედმა.
ყველაფერი იქნება სხვა ფორმით, უფრო ირონიულად და სამარცხვინოდ
ვიდრე აქამდე.
აფთიაქს გავს ქვეყანა. მასში იაფად ვერ ნახავ ბედნიერების იმ აბებს,
რომელიც სამყარომ დაგინიშნა.
მცდელობა შეცვლის ყოველთვის არის ფასი, რომელიც ადამიანად ყოფნისთვის
უნდა გადაიხადო.
ჩვენ თავისუფლები ვართ და გვატყუებენ!
ჩვენ მშივრები ვართ და დაგვცინიან!
ჩვენ გვცივა და გვაფურთხებენ!
საქორწილო ბეჭედივით მორგებული ძალაუფლება აბრუებს ნაძირლებს.
ჩვენ ვიმსახურებთ არსებობას და ვერ მივიღებთ პასუხად დუმილს!