გაზაფხულდა, შევსცქეროდი ერთ ხეს რომელსაც იმ წამს გასკდომოდა  კვირტი, და თავი ამოეყო პატარა ფოთოლს. ნეტავ დაგენახათ რა ლამაზი იყო... მან ფრთხილად გადაიხედ-გადმოიხედა და დატკბა: ხის, მზის,ყვავილის,მინდვრის და პეპლების სილამაზით.. გადიოდა ხანი.. ფოთოლი იზრდებოდა...  მას კეთილი შურით შურდა ვარდის რომლის სილამაზითაც ყველა ტკბებოდა.. უნდოდა რომ ისიც ისეთივე ლამაზი ყოფილიყო..  დადგა შემოდგომა..  ყველაფერი საუცხოო ფერის გახდა რაც ფოთლისათვის ძალიან საინტერესო იყო.. შემოდგიმის მიწურულს  ფოთლისთვის ცუდი დგე დადგა.. საშინელმა ქარიშხალმა ფოთლის მეგობრები და მშობლები ძირს ჩამოყარა... ფოთოლი ძალიან დარდობდა ამის შესახებ.. მან შემოდგომას გაუძლო..და დეკემბრის  ერთ დგეს ის ფიქრებმა გაიტაცა: ,,რატომაა დედაბუნება ასეთი მკაცრი და დაუნდობელი, რატომ სურს მას ის წაგვართვას რაც ჩვენთვის ასე ძალიან მნიშვნელოვანია:მშობლები, მეგობრები, და სიცოცხლე..'' ამ ფიქრებში დიდი ქარი ამოვარდა.. ქარმა უხეშად მოგლიჯა ფოთოლი და მთელი ძალით ძირს დაანარცხა... ფოთლის ბოლო სიტყვები იყო:,, მე დავბრუნდები.''
გაზაფხულდა, ისევ იმ ადგილას ისევ იმ ხეს გავხედე.. და..... ჰოი  საოცრებავ. იმ წუთას ისევ გასკდა კვირტი ისევ ამოჰყო პატარა ფოთოლმა თავი.. გადაიხედ-გადმოიხედა და თქვა: ,,ხომ გითხარით რომ დავბრუნდები-მეთქი''      :) :* :)