ვერცხლის ფერდობებს დაჩრდილულს ჯანღით და ნისლით ავდრის
ჰგავს გახსენება მტკივანი, მარად მტანჯველი ფიქრის.
ვშორდები მთებს და ხეობებს მივტირი იმათ სახეს,
გული კი მოგონებებით გონებას უგებს მახეს.