თუ შემოდგომას დამითქვამ მოსვლას,
მე ხელს ავუქნევ ზაფხულს ხალისით,
ვით ზიზღნარევი ღიმილით მუსრავს
აბეზარ ბუზებს, დიასახლისი.

თუკი გიხილავ ერთი წლის მერე,
თვეებს გორგლებად დავახვევ - თითოს,
სათავსო უჯრას მივუჩენ ფერებს,
ვიდრე მათ მათი დრო გამოითხოვს.

ასწლეულებზე თუ გაიწელა
მათ სათითაოდ ავთვლი თითებით,
დამეფანტება თითები - ყველა,
ნთქავს შავი მიწა მათ - ვან დიმენის.

თუკი უთუოდ გრძელდება გარეთ
ჩვენი სიცოცხლე; სიკვდილს რომ ვევნო,
ქერქს გავიცლიდი სულ ნაფლეთ-ნაფლეთ,
მარადისობის ვიგრძნობდი გემოს.

მაგრამ ამჟამად ის ბანქოს არ შლის,
დრო, განზარხვაზე მიამბობს არას...
მაშფოთებს, როგორც ფუტკარი სახლში,
რომელიც ნესტარს სათუთად მალავს.



If you were coming in the fall,
I’d brush the summer by
With half a smile and half a spurn,
As housewives do a fly.

If I could see you in a year,
I’d wind the months in balls,
And put them each in separate drawers,
Until their time befalls.

If only centuries delayed,
I’d count them on my hand,
Subtracting till my fingers dropped
Into Van Diemen’s land.

If certain, when this life was out,
That yours and mine should be,
I’d toss it yonder like a rind,
And taste eternity.

But now, all ignorant of the length
Of time’s uncertain wing,
It goads me, like the goblin bee,
That will not state its sting.