უმადურებავ, ვიცი, როგორ უნდა მოგექცე,
მადლი კი გავცე, მაგრამ არა შენს მიმართ ისევ,
რადგან აქვავებ, ამუნჯებ და აშეშებ იმას,
ვინც სიკეთისთვის დაიბადა... უფალო, გვიხსენ!

ნუთუ, თავად არ აკეთებენ არასდროს კეთილს?
და თუ სჩადიან, მისი ფასი სულ არ სცოდნიათ...
ბევრი მინახავს ამნაირი, ჰქონია ბედი,
ო, ვინ ჩასწვდება ამ სამყაროს მთავარ გოლიათს?

ალბათ, აკმარა მათ უფალმა ეს დიდი ნაკლიც,
ბედნიერება მიუთვალა ამის სანაცვლოდ,
ჩვენ კი, მადლიანთ, ტანჯვა მოგვცა და გული მანკი
არ გვაქვს უფლება, მოვიწყინოთ თითქმის არასდროს...

უფალმა მოგვცა სიკეთის და სიმშვიდის ნიჭი
და ამიტომაც ყოველ წუთას ის უნდა ვთესოთ,
ვისაც ვერ მოვთხოვთ? არ ვეჯიბროთ, არ შევკრათ კრიჭა,
მაკურნებელი ენერგია გქონოდეს, ლექსო.