/""დრო მხოლოდ სიყვარულს დაინდობს""/

დაკარგულ დროზე ჩივილი რად ღირს,
როცა ყოველდღე ხელახლა გკარგავ.
დრომ შეაყვითლა სიმწვანე ბაღის,
დროს ჰქონდა ხელში ძაფი და ქარგა.

და ჩარკვიანსაც უაზროდ ვუფრთხი -
დარდიც აქ მაქვს და არც რამ დაგვინდო.
ან ვის სხეულში ვიპოვო კუთხე,
ეს ცრემლები რომ მოვიამინდო.

მე შენგან ოთხი ღიმილი მიმაქვს,
შენ - გაკვრით ხსოვნა პოეტი ლოთის.
და ზეცას, ღრუბლით დაორთქლილ მინას,
თითქმის უცრემლოდ ვწმენდ სახელოთი,

რომ არ იწვიმოს, რადგან წვიმა დღეს
მახსენებს წარსულს შენთან ტანდემით.
მე შენგან ოთხ ცალ ღიმილს მივათრევ
და გულაკრეფით მივიპარები,

იმედით - იქნებ შეამჩნევ მაინც
როგორ შეუშრათ ფოთლები ხეებს.
მერნები თავის ფოლადის ნალით
ფლოქვებს ურტყამენ ფურცლებს და ხევენ

და ამ ცრემლების გაცრეცილ დაფას
ბედს მჭლე სახეში ღრიალით ვახლი.
რომ ეს სტროფები უშენოდ ღაფავს
სულს ამ ვიღაცის ნესტიან სახლში.

სახლი კი ნამყოს ტირაჟს ამცირებს,
კედლები ზამთრის სუნთქვამ გაქარა.
ჩვენს შორის ახლა გდია მანძილი,
დაუნდობელი დროის მანქანა.