რა ხდება? ნუთუ შემომელია,
მე ლექსი... ნუთუ ვერ ვწერ ჩემს საწერს,
და ვგრძნობ სიმუნჯეს, მთელი წელია
ჩემს ბაგეს მძიმე ტვირთად რომ აწევს.
თქვენ იტყვით - აგერ, სტროფი ხომ შედგა,
სათქმელიც ოთხი სტრიქონით ითქვა...
ოჰ, ვერ მიმიხვდით. მე დამიძველდა
ჩვევა რომ ვწერო სიტყვასთან სიტყვა.
ეს ხელს სჩვეოდა და მივხვდი - კმარა!
რაც იყო ძველად, ის აწმყოს რას სთხოვს?!
ოდესღაც ვქმნიდი, ო, სტრიქონს არა,
რაღაც სხვას, მაგრამ რას? - აღარ მახსოვს.
იმ სხვაში შიში ვერასდროს ჩარგეს,
ის ლაღი ხმებით ცელქობდა სულ და
თავად ეფინა ღიმილად ბაგეს
და თვით ტიროდა, როცა ეს სურდა.

Что сделалось? Зачем я не могу,
уж целый год не знаю, не умею
слагать стихи и только немоту
тяжелую в моих губах имею?
Вы скажете - но вот уже строфа,
четыре строчки в ней, она готова.
Я не о том. Во мне уже стара
привычка ставить слово после слова.
Порядок этот ведает рука.
Я не о том. Как это прежде было?
Когда происходило - не строка-
другое что-то. Только что? - Забыла.
Да, то, другое, разве знало страх,
когда шалило голосом так смело,
само, как смех, смеялось на устах
и плакало, как плач, если хотело?