დღემ ჩაიქროლა, და მისი ლანდი გადაყვა წყვდიადს.
დღეს ჩემს ხეტიალს დაეზარა და მიწვა სხვენში.
დალოდინებით იძულებულს და გამჭოლ ნიავს,
კვლავ თავს ვანებებ და თავად ისიც უკვე არაფერს მერჩის.
გამოხდა ხანი, და რა ხანია სამყაროს მიჯნას
ვუახლოვდები და გულის წყრომით სასაფლაოზე
ვდგავარ, როგორც ოდესღაც წარსული იდგა,
ანდა სულაც უბრალოდ,
ვდგავარ, როგორც მწუხრი შაორზე.