დავდივარ ზოგჯერ მთვარეულივით,
ბედის ვარსკვლავის მიჭირს აწვდენა,
ცხოვრება გამაქვს ღვარეულივით,
გამაქვს, სადამდეც მკლავი გამწვდება.
და ვემეტები უცხო ბილიკებს,
შქერი და ჯაგი უფრო მრავლდება,
მზეს ვემდურები_მთვარე მირიგებს,
ხან მეტირება, ხან მიხარდება.
ხან მიცხადდება ცუდი სიზმარი,
კარგ-ცხადი სიზმრად ვნახე, მგონია...
ვაჟკაცი, სიზმრად ნამოსისხლარი,
დღეს შემხვდა, ძმებთან გამიყოლია.
ჩემი ტოლია ცაც შევერცხლილი
და შემღვრეული ვაზის მტევანიც.
შორს მიწა მოჩანს, როგორც წერტილი,
ახლოს_სივრცეში დაუტევარი.
დაუდევარი კაცის სიმშვიდით
ველი ცხოვრების შემობრუნებას.
გულს ერთხელ მაინც გადაგიშლიდით,
მაგრამ... ეჰ,ახლა ვის ეგულება!