-"მიყვარხარ" - შენთვის ჩემი ყოველი სიტყვა სიჩუმეა .
მეც ხმის ჩახლეჩვამდე ვიყვირებ "მიყვარხარ" და შენ ვერაფერს გაიგებ .ნახერხით ამოტენილი თოჯინის მიღმა სიცარიელეა .

ჩემმა ქალაქმა წვიმები დაკარგა .
ცარიელი სახლების იქით სევდაა .მარტოობის სევდა ,რომლის მორევაც არავის ძალუძს .
გაციებულ საწოლებში ბავშვებს სძინავთ იმ ძილით ,რომელიც მალე მათ ძვლებს გამოღრღნის .

-გადააბიჯე გვამებს ელის!
მათ ხომ არსფერი ესმით ,მიწიერმა ნოქტურნებმა შეჭამეს მათი სხეული .
  გამომყევი მე .ჭეშმარიტება დიდ წმინდა მთაზე გველის .ჩამქრალი ლამპიონები გვეტყვიან სიმართლეს და ჩვენც სიგიჟის ზღვარზე ვიცეკვებთ ტანგოს დაძრული მატარებლის რელსებზე .
ჩვენი ფეკალიები სავსეა უსახური სევდით .
- ელის! არ გადახტე!
ცხოვრებამ მოწყენილობას დაგვაჩვია .
დავიბრმავოთ თვალები ,ჩავჭიდოთ სათამაშო დათუნიებს ხელი და იქნებ ჩვენც ჩაგვეძინოს იმ ძილით ,რომლიდანაც ვერ გამოვფხიზლდებით .

მარტოსული ადამიანები მარტოსულ ღიმილით შეხედავენ მარტოსულ მზეს .ამოანათებს და ვეღარ გაგვათბობს .
- ჩვენ ხომ დიდი ხნის წინ დავიხოცეთ ელის!
დახრული ჩვენი ძვლები ელიან სამარის სითბოს .
სისხლის შადრევნებს შორის იცეკვე ნელა ვალსი ,მეც მალე მოვალ .

დაუბრუებელ გზებს გავუყვებით ,რომლებიც არსად მიგვიყვანენ .
მითხარი რამე!გაატანე ჩვენი აწმყო მტრედებს! გთხოვ ,მითხარი ,რომ გონდაკარგული ჩემი ბოდვა გესმის .მითხარი ,რომ ჩვენი სხეული მხოლოდ ფუტურო ნაჭუჭია .მითხარი ,რომ უდაბნოში ვიპოვით წყალს .

გამოფხიზლებულები ისევ დავადგებით ილუზიურ გზებს და დავაჯერებთ თავს ,რომ ნაბიჯარეულები ,ბარბაც-ბარბაცით მივაღწევთ იქამდე ,სადაც ჯერ ადამიანს ფეხი არ დაუდგამს .

ელის ,მაპატიე .
მე ვერ მოვედი .შენი ცრემლების ხმა ჩემს საფლავამდეც აღწევს .
ელის! დაელოდე ზამთრის მზეს .სუსხიან ქარებში იპოვი დაკარგულ არსს და იქნებ შენც მოკვდე .
დაელოდე ზამთრის მზეს ისე ,თითქოს მისი უთბო სხივები გაატანენ შენს სხეულში .
დაელოდე ზამთრის მზეს და იქნებ ,იქნებ ვიპოვოთ ორივემ კუთვნილი სამარე და მივიდეთ იქამდე ,სადაც ჩვენი წვიმადქცეული ვარსკვლავებით დასერილი გვამები გაიგებენ სიყვარულს .

-"მიყვარხარ" და ამ სიჩუმის იქით ჩემი ცხოვრება დევს .ცხოვრება ,რომელიც ნახერხით დატენილ ფიტულს წააგავს .