ისეთი უაზროა ყველაფერი,
ისეთი უაზროა,
როგორც ეს წვიმები და სტრიქონები
ამინდზე დაწერილი,
ხელახლა დაიბადე,
ცხოვრება ჩაიქნიე,
ხელები დაიბანე,
და იქნებ გზა გამოჩნდეს
და იქნებ გზა გამოჩნდეს,
ურმით რომ აყირავდე.

ისეთი უაზროა ყველაფერი,
ისეთი არაფერი!
და ისე გასამარებს,
როგორც ეს ქალაქი
ბავშვობის მისამართებს.
შემინდე უფალო და
შეუნდე ჩემს გაფანტულ ნაწილაკებს,
შეგვინდე ლაწირაკებს,
რაც შენთან/ჩვენს თავთან ვიკამათეთ.

შემინდე, დაღამდა და
აღარ მინდა ამდენი დაღამება,
რა ჩემი ბრალია თუ
რა ჩემი ბრალია თუ
ნელ კვდომას ვეღარ ვითმენ
და ყოფნა აღარ მინდა.