აქ წიწამურთან მიწას ისევ ატყვია სისხლი,
ყოველდღე ვესვრით მერამდენედ ისევ ილიას,
თუ ვინმე ფიქრობს,რომ მომიკლეს მე ჯვარცმით ღმერთი
ან ტყვია მოკლავს ესე მართალს, ესეთ ილიას.

ნისლმა დაფარა მარადჟამით თითქოს ქვეყანა,
ხელის ცეცებით ამ საცეცებს ვცდილობთ, რომ ავცდეთ,
მზე აღარ ათბობს ისე მძლავრად დღეს ამ ნიადაგს,
მაგრამ იმედი სულ  ბოლოსაც იტოვებს სათქმელს.

დასაბამიდან იტევს გული კაცობრიობას,
გული საგულეს გადამცდარი, როგორღაც ჩადგეს,
ამოვარდნილი ქარიშხალი ტალღებს იალქნად
ამ სანაპიროს მოახეთქებს და მოაზვავებს.

ყველა გზა ისევ ერთ ადგილას იგუბებს აწმყოს,
მომავალს სადღაც უსასრულოდ მირაჟში ავცდით,
ჩვენი შვილები დაიცავენ საკუთარ წარსულს
და ამ ყველაფერს უკანასკნელ სუნთქვაში გავცვლით.