სიყვარული ჯაჭვები ხომ არ არის
ვინმეს კოჭებზე შემოახვიო
და სახლის კარს მიაბა..

არც ისაა სიყვარული,
ხელებს რომ ტოტებივით წამოიზრდის ქალი
და ისე მოგეხვევა სულზე ლამის დაიხრჩო..
მერე და ზოგი-
უნაყოფო,
დამპალფესვება,
ბრალს აქეთ დასდებს ქმარს თუ საყვარელს,
შენ დამამტვრიე ტოტებიო,
შენ გამო ვერ გავიხარე,
ვერ ვიყვავილეო..

და ეს ქმრებიც-
წელშიგაწყვეტილი,
სულშეხუთული ხე-კაცებიც,
ქუდებს იხურავენ,
ფესვებს ფეხებად გამოიბამენ
და ძველი სახლიდან ახალში გადაირგავენ ხოლმე არაფრისმომცემ ტანს..

და ვაი, თუ იყვავილა ქალმა,
თუ ნერგი ამოეზარდა გულზე,
წამში ათასი ხელი გაჩნდება-
ნაჯახით ხელში
და რამდენჯერაც ტანს აიყრის,
იმდენჯერ გაწყვეტენ წელში..

სადღაც მეჩეთია,
სადღაც ეკლესია,
იქით სინაგოგა..
ყველა თავის ღმერთს ადიდებს ან მუშტებს უღერებს..

სალოცავებივით არიან ცოლები-
და იქ მიდიხარ,
სადაც გალობა უფრო ტკბილია..

ღმერთებივით არიან ქმრები-
ჯერ უმიზეზოდ გიყვარს,
მერე სთხოვ,
უბრძანებ,
გიმტყუნებს
და უარჰყოფ..

ქალები რწმენას არ იცვლიან,
ეს პირველი ზეწრის გამოფენას ჰგავს..
არ იცვლიან მეთქი რწმენას-
კარგავენ..

ხან ტოტებივით ვიზრდი ხელებს,
და ქმარს კი არა-
ჩემს თავს ვიხუტებ ბავშვობისხელას,
რომ არ გავხდე ქალი-
დამპალფესვება,
და სულს ვიხუთავ..