***
მოდი! შენი სიყვარულით ნამდვილ გიჟად ვიქეც;
აყვავებულ ქალაქს ვგავდი და მახინჯად ვიქეც;
შენი ტრფობით მოვწყდი სახლ-კარს, ქუჩის ბიჭად ვიქეც;
შენი სული ჩამისახლდა, მე მის ნიჭად ვიქეც;
ვერ გამოთქვამს ენა, რავდენ ვაი-ვიშად ვიქეც;
შენი სიყვარულის ჩამდენ მე დავრიშად ვიქეც;
უძლურება მექცა ძალად და საშიშად ვიქეც;
ზღაპრის მთქმელი ვიყავ ალლად, სულ სხვა ჯიშად ვიქეც.