იწყებ ბოდიშებით, მადლობებით - მერე (როგორც წესი) ანადგურებ
ნაგვით გადავსებულ ტაეპებს.
აგრძელებ წერას - გადახარშულ ტვინის ჭრილობში რიტმებს დაეძებ,
ფიქრობ დაუგეგმავ ხვალეზე და უკვე ჩაბარებულ ვალებზე. ხოდა...
მუშტებს დაგიშენენ კარებზე თუ არ გაათხელე კედლები და
თუ არ შეამხედრე სულები რომ ტაშით შეეგებონ -
ღმერთი ადიდესო.
სადღაც გაიგებდით - წმინდა შეულახავთ!
უცებ აენთები სრული გაგიჟებით, მერე გაიგებ რომ გაულახავთ ის საცოდავი და
„დიახ ღირსიც იყო“.
სადღაც გაიგებდით ჭალას პაწაწინა ჩიტიც მომკვდარიყო, მაგრამ სულ თავისით,
ხელი არავის არ შეუწყვია, და ნუ არც არავის შეუშლია, მაგრამ არც არავის შეუძლია
გითხრას რატომ მოკვდა.
ასე რატომ ხდება მიწაზე რომ ღმერთი ვერა და ვერ ვიწამეთ
ღმერთი! განა ზღაპრად მონაყოლი, ბოლო კეთილით და ზღაპრულით...
ნეტა ჩექმები არ გვეყიდა და შემოვაკერებდით მაგ ფულით,
მაგრამ ასე უნდა სამართალსაც -
ცოტაც შეცოდეთო-თემიდამ.
ოღონდ უსმინეთო თამადასაც, ნუ გადაუხვევთო თემიდან!
მაგრამ ჩვენ არ გვჯერა მონაყოლით, ჩვენთვის რეალური განცდებია ფასეული.
ვამბობთ რომ სისულელეა ყოველივე ამაღლებული როცა მაღლა ხარ ისედაც..
მაგრამ არ გვჯერა სიყვარული - დამადლებული.
გვჯერა რომ ჩვენზე მოუყვებიან ჩვენი შვილები თქვენს შვილებს
და მერე ვინ იცის
ვინ რისთვის არის დაბადებული..