ვენებიდან ჟონავს ჩუმი სიმსუბუქე-
ნუ გამიშვებ ხელს, დავიკარგები
იდუმალი სიოსავით ვიწყებ ფრენას
პირისაგან მიწისა აღვიგავები.
ვინ ამიხსნის რა არის ეს სისპეტაკე
იისფერი რწმენით დავეხეტები
მიწას ვხედავ, მარადმწვანე ფოთლებით და
ამ ცხოვრების კლიტურებში ავეხვეტები.
ერთი მწამს და მუხლმოდრეკით მას შევცქერი
გადარჩენას მდაბლად შევევედრები.
ლამაზია შენი ხილვა ბინდის ქარში
ვენულებში სისხლი რომ ჩქებს მეფურად
ნატიფია შენი სახე ყვავილების
ნუ გამიშვებ, არ დამტოვო ეულად.
ვეზიარე უგზოუკლო სიმსუბუქეს
ვეზიარე, ზეცით მოსილ ხატებას
ველოდები კვლავ გაზაფხულს, სურნელოვანს
მზის ამოსვლას და სევდიან ნათებას..
ვენებიდან ისევ ჟონავს სიმსუბუქე
უსასრულოდ ვიკარგები სიამში
ვერაფერს ვგრძნობ , მარტო სითბო უკალამო
ხელს არ მიშვებ არ დამკარგავ წიაღში.
შინდისფერი ნისლი ყელზე მეფერება
მან შემიგრძნო, მეც ვგრძნობ მისკენ ანთებას
მისთვის მე ვარ მარტოდ მდგარი სანთელი
ხომ იცი , რომ არასოდეს ჩაქრება.
ვენებიდან უცხოდ ჟონავს სიმსუბუქე
ხელს ნუ მიშვებ,თორემ დავიკარგები
ფიქრი ფიქრში ტანგოს ცეკვავს ურითმებოდ
ხელის გულზე შემრჩა კლდემის ვარდები.