ცისფერი ზედატანი. ლურჯი თვალები...
ძვირფასს სიმართლისგან კვლავ დავემალები.

მკითხა საყვარელმა: „ნუთუ ქარბუქია?
ავდარში ბუხართან საწოლი უქიათ.“

მივუგე მე ძვირფასს, რომ ვიღაც ზემოდან
გვაფრქვევს თეთრ ყვავილებს ჩვენ საზეიმოდა.

"დაანთე ბუხარი! საწოლიც დააგე!
უშენოდ ამ გულს ხომ ქარბუქი განაგებს.“



Голубая кофта. Синие глаза…

Голубая кофта. Синие глаза.
Никакой я правды милой не сказал.
Милая спросила: «Крутит ли метель?
Затопить бы печку, постелить постель».
Я ответил милой: «Нынче с высоты
Кто-то осыпает белые цветы.
Затопи ты печку, постели постель,
У меня на сердце без тебя метель».