სხვანაირ მზეს მივეჩვიე,
რომელიც თოვლში,
კვერცხის გულივით, დნება.
მცხობელი ვარ,
ტკბილეულს ვამზადებ მათთვის,
ვისაც ცხოვრებისგან
ძალა ეცლება
და ბედნიერების შეგრძნებას კარგავს.
თითქოს გაცივდნენ,
რეცეპტორებმა მუშაობა შეწყვიტეს,
ისინი კი ვერც მიხვდნენ,
როდის გაუვიდა გემო
მზის ამოსვლას
და ლაყე კვერცხივით მყრალ დღეებს
იტანენ.
მე კი,
სხვანაირ მზეს მივეჩვიე,
ათქვეფილ ცილაში ჩაგდებული ყვითელი გულივით ნაზს.
მინდა ყველაფერს გემო გავუსინჯო,
და მძაღე დღეებსაც მოვაყარო ცოტაოდენი შაქრის პუდრა.
ყველაფერი ცხვება,
ღრუბლებიდან გამოწურული ლიმონი,
ორთქლდება და ოხშივარი ასდის ნესტიან მიწას.
აი, მრგვალი,
მბრუნავი სამზარეულოც.
ვინ არ არის კონდიტერი?!
ჩვენს ქუჩაზე მობინადრე მესაფლავე?
მისი საქმიანობა გამუდმებით მაგონებს
შოკოლადის ტორტის ულუფებად დაყოფას.
ხელში ოდნავ მძიმე ნიჩაბი უჭირავს
და მიწაში ათავისუფლებს ადგილს,
პატარა ინგრედიენტისთვის,
ეს ხომ იგივეა?
მისი მოწყენა კი მაკვირვებს.
ნუთუ მისი ცხოვრება,
მთავარი არ არის?!
ის ხომ მათ აცხობს ღუმელში,
ვისაც ბედნიერება ვერ გავასინჯე.
აი,
მიირთვით,
მწერლისგან გამომცხვარი ხრაშუნა ტექსტი,
გემო არა აქვს,
მხოლოდ სიტყვებს უნდა დაატანოთ გონება,
ისიც ერთვარი რეცეპტორია,
გრძნობთ სიტყვების გემოს?
მე ცხობა უნდა გავაგრძელო,
როგორც უბრალო კონდიტერმა,
სიტყვების ბევრი არაფერი გამეგება.