ჩადგა ფოთლების დაღლილი მარში,
ცეცხლიც, კოცონად რომ ვერ დაენთო..
გკითხე – ნამდვილად გიყვარდი მაშინ?
მითხარი –ბევრი გვქონდა საერთო!
ჰგავდნენ ნისლები მდინარის ბონდებს
და გახსენებდი ღობეს, წნელიანს..
მოგნატრებივარ ნეტავი ოდეს?
გკითხე და მითხარ–მარტო ძნელია!
თითქოს ვზიდავდი წვიმებს საცერით,
არცერთი სიტყვა რომ არ მზოგავდა..
–თუ იცნობ ლექსებს, შენზე დაწერილს..
თქვი–პოეზია მიყვარს, ზოგადად!
ცა შევაგებე ცრემლის საფირებს,
თითქოს წყალობას ვთხოვდი მესიას..
მკითხე – დარჩენას ასე აპირებ?
გითხარი– დიახ...უკეთესია!
მას შემდეგ ბევრჯერ ერთად და მარტო..
მოივარაყეს მთებმა მზით მხარი..
და ახლა ზამთრის სიზმრებში გვათოვს,
რაც მე არ ვთქვი და შენ არ მითხარი