130-ე სონეტი

ჩემს სატრფოს თვალნი მზის სინათლეს სულ არ მიუგავს;

არც ბაგეთ ფერი არ მაგონებს მე ფერს მარჯნისას;

გულმკერდი მისი თოვლს კი არა დამჭკნარ ფოთლებს ჰგავს;

მისი თმები კი გრეხილებს ჰგავს, შავს, მავთულისას.

მინახავს ბევრჯერ ბაღი ვარდთა - წითელის, თეთრის,

ღაწვებს მისას კი აღარ შერჩათ ელფერი ვარდის,

მომწონს სურნელი ინანთრისა, ზეთის თუ ეთრის,

სატრფოს სუნთქვისას არ-საშური სუნი თუ ასდის.

მიყვარს ბაასი მასთან ერთად, თუმცა კი, ვიცი

ჰანგები ჩანგის სულ სხვაგვარად, საამოდ ჟღერენ;

ჩემი სატრფო სულ სადღაც დადის ნელი ბარბაცით,

როცა ქალღმეთნი ღრუბლბივით ცაში დაფრენენ.

          და მაინც, ვფიცავ  ტრფობა ჩემი არის სხვაგვარი...

          სიტურფე მისი - არაფრის და არვის სადარი.



Sonnet 130

William Shakespeare

(1564-1616)

My mistress’ eyes are nothing like the sun;

Coral is far more red than her lips’ red;

If snow be white, why then her breasts are dun;

If hairs be wires, black wires grow on her head.

I have seen roses damasked, red and white,

But no such roses see I in her cheeks;

And in some perfumes is there more delight

Than in the breath that from my mistress reeks.

I love to hear her speak, yet well I know

That music hath a far more pleasing sound;

I grant I never saw a goddess go;

My mistress when she walks treads on the ground.

    And yet, by heaven, I think my love as rare

    As any she belied with false compare.