ის მხედავს, დამყურებს, ცრემლებით მაპურებს.
შორს ისმის გალობა და თითქოს მზაობა წირვისთვის იწყება
და მაინც ეწყობა ეს ცერემონია, როცა შენამდე უაზროდ შორია.
უძირო ღამეში მცოცავი ზმანების და თავნება სულის
ბრძოლები მზადდება.
წარსულთან ჭიდილი, მანძილის სიდიდე,
სიცილი, ტკივილი, ტირილი - უფალო, მითხარი, დღეს ვისთან მივიდე?
ჯერ ხომ მიწა ვარ მზის სხივის სადგური, მაინც ნესტით და სიცივით ნაჯერი.
უარით გამსრისეს, ქუსლებით, წიხლებით,
ლამაზი ფეხებით და დიდი გრძნობებით.
ამ უსასრულობას ავუნთე სანთელი და ვიცი, უკვე აწმყოა სარკმელი.