ეს იდუმალი დუმილი მღერის,
ეს გულის ფიქრი იწვის და დნება..
ვინ თქვა, სიმღერით  უნდა ვიტიროთ 
წვეთ_წვეთ ნალესი სამყაროს სევდა ...
ვინ დაადგინა, ღრუბლის შიგთავსი,
ჩამოქცეული ქვაბქუდად  ზეცას,
ის ზეციური საგზალი არის,
უხსენებელს რომ დაუტკბობს    ენას...
როდის მონიშნეს სამოთხის კარზე
სირცხვილ_სინდისის  ზომა და წონა,
ვინ თქვა, რომელი ნაბიჯი გვშვენის,
ანდა რომელი მოგვაქცევს _ მონად...
ვინ დაუდგინა  ყვავილებს ზღვრები,
ვინ დააჭედა მათ სურნელს ნორმა..
ვინ გადაწყვიტა, რომ უცხო წვიმას
ცოდვით ნათლობის სტანდარტი  მოაქვს..
ასეთ ტყუილში არ მინდა წოლა..
ფასი არ უთქვამთ ბოროტი ზღვრების..
არც არასოდეს შევცურებულვარ 
უსინდისობის ზვირთიან ზღვებში..
როგორ მინდოდა იმ ჭიქით მესვა
უცხო სურნელის ნაჟური წვენი,
რომელ ჭიქითაც ჩემმა ქართველმა
სულს ჩააყლაპა სატანის ცელი..
რაღაც არ არის ძალიან კარგად..
რაღაც ირღვევა ზღაპრის კანონი..
არ შემოვიდა სუფთა ხელებით
ძმობის და დობის უცხო ამბორი...
და ეს მრავალჯერ  ნახული ფილმი
ნუშის ხეებზე ჰკიდია ლენტად..
არ ააყვავოთ მისი კადრები
ეს არ მოიტანს გასხივოსნებას..
მოკვდა წარსული..
ხელები დახმა..
სულებს მიადგათ მძიმე იარა..
ეს არ ყოფილა ის სიყვარული
საქართველომ რომ გამოიარა...