* * *

წვიმს. და შორეულ ზეცის მნათობებს,
ტანს აკრავთ ღრუბლის შავი კარავი,
წესით ჩვენ უნდა ვმასლაათობდეთ,
რომ არა დაგვრჩეს დაუფარავი...

და რომ წერისგან  დაღლილ მარჯვენას
უყურო, ხშირად როგორ ავადობს,
რომ სიმარტოვის გადასარჩენად
ეს მასლაათიც გადავავადოთ..

რომ ისევ წვიმს და სადღაც იელვებს
და ისმის ქართა  მძიმე ხველება,
ვხვდები ძნელია სიცარიელე
თუმცა სხვა არც რა
შეგვეფერება...

და ყველაფერი დასაკარგავად,
ძლივს გავიმეტეთ ,,(ვისთვის ასლებმა)“
და რომ ერთმანეთს სულაც არ ვგავართ
სწორედ ესაა ჩვენი მსგავსებაც..

მაგრამ ჩვენს შორის თუ რამ დაიწყო,
დრო თავის წილხვედრ იმედს გამოგვჭამს..
და წვიმს და ახლა სამუსაიფოდ,
ზეცაღა შემრჩა ღრუბელნაოჭა...

2016