მიდევს სასთუმალთან ფოტო-სცენა.
გიჟივით ვეწევი, მიყოლებით.
სულ მალე აღარ გეყოლები.
სულ მალე შეწყდება ფოთოლცვენა.
მწყემსები ნახირსა გარეკავენ,
დილა_ადრიანად იალაღზე,
წიგნივით გამძვრება გარეკანი-
„ხელი არ წაგიცდეს იარაღზე,
დასალევს აღარ გაეკარო!“

ვამბობ სარკეში ანასახი.
როგორ ვოცნებობდი ამას წინათ-
სადმე ტაიგაში დამასახლა.
სახლი კი, იყოს პაწაწინა.

თუ ამ შემოდგომას ციროზიანს,
როგორმე გადავურჩი მელოგინე,
იმ ქუჩის ბოლოს, რომ იროსია
ყვავილებს მივუტან - გეორგინებს.

ამინდიც წვიმებით გამიწყრება.
სახლებს კი ფანჯრები დარაზოდეს,
რაღაც მთავარი მავიწყდება -
გამახსენდება არასოდეს.

მიდევს სასთუმალთან ფოტო-სცენა.
ვეწევი, ვეწევი, მიყოლებით.
სულ მალე აღარ გეყოლები.
სულ მალე
შეწყდება ფოთოლცვენაც.