ეს ლექსი ძალიან დიდი ხნის წინ დავწერე. როგორც ხშირ შემთხვევაში, არ ვიცი საიდან მომივიდა თავში ასეთი ხილვა. წეღან ვკითხულობდი ძველ კრებულს და ეს გამოვარჩიე თქვენი სამსჯავროსთვის. სათაური ახლა დავარქვი.:))


რეპორტაჟი ჯოჯოხეთიდან, ანუ ღამის კლუბიდან



ღამის ფესტივალებს მართავენ ლანდები,
და ქორწილს უხდიან ჯიშიან კენტავრებს,
დედოფალ სირინოზებს თეთრი მოლანდებით
უცქერს სატანა და სიამით ნეტარებს.
ველური როკვით იმსხვრევა მასკარადი
ცოფიან ცხენების ცეცხლოვან მარულად,
ჰაერში ფრიალებს კაბა გადამსკდარი,
შემცბარი სირცხვილი სადღაც გაპარულა.
ეკალი ეტმასნება სხეულზე კასანდრას,
ძუძუსთავს აჰკვრია ავაზა ტორებით,
ტუჩებს ატეხილი კოცონის დასადარს,
ტყისკაცი ულოშნის ვნებიან ზმორებით.
გათანგვით დაფერფლავს მენადა ანაშებს,
ბახუსის ქარებით აფრებს შლის ორგია,
ღამის ფესტივალზე ვიღაცა „ამლაშებს”,
წესრიგის დამცველი ქაჯები მორბიან...…
და ლეწავს სივრცეებს ლხინი თავგასული,
ცოდვის მხურვალება ვნებებს ანეტარებს,
ზეცა ღრიანცელის ტალღით გაბასრული,
მამაღმერთს უდეპეშებს განგაშის ეტრატებს.
წამით გათენება... მამლის ნაყივარი...
დგება გათენება მზისფერ აალებით,
ქრება გარდასული წამთა სატკივარი,
სივრცეებს შერევია სიზმრის დალალები.
ლანდები ამზადებენ მორიგ „მისტერიებს,”
მორიგ გაგიჟებას ახალი ღამისთვის,
ცისფერ სივრცეებში სტეხენ ისტერიებს,
სიყვარულს სწირავენ სულიერ დრამისთვის.



1992 წელი