***

ქალაქში ღამეა, არ უჩანს სასრული,
მთვლემარე სახლიდან ახლახან გასული,
ხალხს ამ ფიქრს აღვუძრავ - ცოლია, ასული?
მე კი ეს მანაღვლებს - ღამე არ გასულა.

გზას მიხვეტს, არ მტოვებს ივლისის ქარი და
თან მოაქვს მუსიკა ვიღაცის კარიდან,
დილამდე არ შეწყვეტს... და გულის ფარიდან
გულამდე შეაღწევს ნაქროლი გარედან.

ფანჯრების სინათლე შავ ჩინარს აფხიზლებს,
სამრეკლოს ზარების ხმა მოაქვთ ამ ნისლებს,
ყვავილით ხელებში, კვლავ ფიქრით ავივსე,
არცერთი ნაბიჯი, არსაით, არვისკენ!

ოქროს ძაფებივით ცეცხლი და ნათება...
გემო მაქვს ღამეულ ფურცელთა გათელვის,
მომხსენით ზღუდენი დღისა და ნათელის,
თქვენთვის სიზმარი ვარ, - თუ გინდათ მართალი.

Марина Цветаева

В огромном городе моём – ночь
- - -

В огромном городе моём – ночь.
Из дома сонного иду – прочь
И люди думают: жена, дочь,-
А я запомнила одно: ночь.

Июльский ветер мне метет – путь,
И где-то музыка в окне – чуть.
Ах, нынче ветру до зари – дуть
Сквозь стенки тонкие груди – в грудь.

Есть черный тополь, и в окне – свет,
И звон на башне, и в руке – цвет,
И шаг вот этот – никому – вслед,
И тень вот эта, а меня – нет.

Огни – как нити золотых бус,
Ночного листика во рту – вкус.
Освободите от дневных уз,
Друзья, поймите, что я вам – снюсь.

17 июля 1916. Москва