გეტა - ხის ქოშები, კიმონოს ქვეშ იცვამდნენ .
წელის ბალიში - კიმონს შემოხვეული აქვს რბილი ბალიში, ან უკან წელზე იდება მხოლოდ , ქამარი იჭერს მას.
ქალებს სექსზე უარის თქმა არ შეეძლოთ , სადაც არ უნდა ყოფილიყვნენ , ბალიში მათ წელს იცავდა.

წელის ბალიში, გეტა, მარაო,
თან გავაყოლე ვნების სამარეს,

აქ  ჩავფიქრდი!

❤

☀️

თქვენ რომ გეფიქრებათ ეგ არაუშავს, მაგრამ მე თუ გავიფიქრე რომ კიდევ ბევრს ეფიქრება ასე, მაშინ ისევ დამუნჯება მომიწევს.
თორემ საკუთარ თავს რომ ვერავინ გაექცევა ეს აქსიომაა. :/

არაფერია სამადლობელი.
გილომ, მგონი ვიცი ვინ დგას ნიკის მიღმაო.
მეც რომ ასე მეფიქრება, ხომ არა უშავს? :))

კარგით, მადლობა. ე.ი. თქვენ სიტყვაზე უნდა გენდოთ, გასაგებია :)

გენდობით კიდეც და გიდასტურებთ კიდეც, რომ მართალი ხართ.
თქვენც უნდა მენდოთ რომ საწყენად არ მითქვამს და რომ პატივს გცემთ, მთლად ჩემი თქვენდამი სიყვარულით რომ არ გაგაკვირვოთ.
კიდევ ერთხელ მადლობა კომენტარებისთვის აქაც, იქაც. :-*

,,ძალიან კარგი" შეფასება არაა? :)

ხათუნა, მადლობა კომენტარისთვის, თუმცა უფლება მომეცით ეჭვი შევიტანო თქვენს ნათქვამში, რადგან ისიც ისევე დატოვეთ შეუფასებლად, როგორც ეს. :)
:)

ვერლიბრი უკეთ გამოგდით.

კარგი. უკაცრავად მაშ.

არ მგონია მიხვდეთ.
ფიქრიც არ ღირს.

კომენტარი 16 მეუბნება რაღაცას :) მგონი მივხვდი ვინ დგას ნიკის მიღმა.

რა გაეწყობა :(
მადლობა ყურადღებისთვის...

ათიდან ერთი კი...

ჩრდილი, კარგია რომ ნაწერმა რაღაც ასოციაციები წამოიღო, მაგრამ არ ვიცი რატომ ტომ კრუზი? სადმე გეიშას როლს თამაშობს? ნაწარმოებში ხომ ნათლად ჩანს, რომ პერსონაჟი ქალია :)
მადლობა, რომ გამიმხილეთ თქვენი წარმოსახვა :)
თუმცა ვერ მივხვდი მოგეწონათ თუ არა.
ათიდან ერთიც არა? :)

ტომ კრუზი დამიდგა თვალწინ.

ჯონათან,
ყოველთვის მკვდარზე კი არ ხმარობენ მაგ ფრაზას :)

მზერადამუღამებული მკვდრებიც ოხრად დაიარებიან, მაგრამ თავები ცოცხლები ჰგონიათ. :)

უფრო დამაჯერებლად რომ ვთქვა ხომ ხდება ასეც, ცოცხალი, მაგრამ ჩემთვის მკვდარი ? კი! :)

რაც შეეხება იაპონურ სამკაულებს ლექსისთვის,  ანუ რატომ გადავწყვიტე ასე:
მორჩილებით მსახურებას, ეგ კულტურა ყველაზე ბუნებრივად იღებს.
მეცნიერებმა იაპონურ ნარციზისმადაც კი შერაცხეს მათი „ მე არავინ ვარ“

მაგრამ, მგონი სუიციდით სიცოცხლის დასრულების, მათი საგანგაშო სტატისტიკის, ახსნის საფუძვლებიც მანდ უნდა იძებნებოდეს.

გილო,
ექსპერიმენტის ჩასატარებლად საერთოდ არანაირი ძალისხმევა არ მჭირდება, სადაც ვტრიალებ იმავე სივრცეში ხდება ყველაფერი. პოლიტიკაზე დავით დაწყებულ, წეურაცხმყოფელ დიალოგში გადასულ კამათს, კონტრასტული მეთოდებით ვებრძვი. :) ამ მეთოდმა კი იცით რა გამოიწვია? კაჭარავას ლექსები თვითონ მომთხოვეს, :))) ხომ იციან თანამშრომლება იმის გაჯავრება ვისაც დასვენების დღე აქვს, ჟესტიკულაციით, მანერებით, ქცევით კოპირებას რომ ახდენენ ხოლმე. ჰოდა, ერთხელ ასეთი მინისპექტაკლისას ვიკითხე მე რომ არ ვარ, ალალად, როგორ მაჯავრებთ ხოლმე-მეთქი? თქვენ რომ არ ხართ პოეზიას ვკითხულობთო :))))
რაც შეეხება იმას, ღირს თუ არა სერიოზულად ექსპერიმენტის ჩატარება, მგონი არ ღირს, სანამ ისეთი ცხოვრება გვექნება, რომ მხოლოდ არსებობაზე ზრუნვას ვანდომებთ სიცოცხლეს, ანუ, სანამ უკეთესობა არ იქნება. მწერალმა კი ყოველთვის ის უნდა წეროს რასაც საკუთარი ცოდნა, შეგრძნება და პასუხისმგებლობა იძლევა.

კი ჰგავდა იაპონურ გრავიურებს :)

"მას გახელილი დარჩა თვალები" თუ ცხედრის მზერა რაა ? :)

"ჩემს პატრონს სულში ძაღლი მიაკვდა"- სწორედ ეს ფრაზა ქმნის განწყობას .

რა საინტერესო რამ წავიკითხე მეთორმეტე კომენტარში... არ ვიცი ვინ დგას ნიკის უკან. მადლობელი ვარ რომ ყურადღების ცენტრში მოექცა ჩემი ნაწერები თქვენთვის.
კაჭარავას ლექსების შემდეგ თუ ჩემ ლექსებს უკითხავდით, მინიმუმ იმას მაინც მაინც უნდა მიმხვდარიყვნენ რომ კარლოს ლექსებზე აღარ ეცინათ სხვა დროს და სიცილის მთელი რესურსი მხოლოდ ჩემს პოეზიაზე გადმოეღვარათ :)  თუ ესეც ვერ შეძლეს, კვლევის ჯგუფის გადახალისებაშიც ვერ ვხედავ გამოსავალს, რადგან ექპერიმენტის შედეგი დიდად მაინც აღარ შეიცვლება.
ვფიქრობ ამ კუთხით ექპერიმენტების ჩატარება მაინც დროის კარგვაა, რადგან უკვე ვიცით რა უნდა მკვითხველს. მგონია რომ მთავარი აქცენტის გაკეთება ღირს იქითკენ, თუ რა შეიძლება მოვანდომოთ მკითხველს, მათ შორის საკუთარ თავებსაც. თუ ეს გამოიკვეთა დაკვირვების შედეგად, ყველაფერი უკვე ავტორების ძალისხმევაზე იქნება დამოკიდებული, სხვა შემთხვევაში ეკონომიკიდან - მოთხოვნა მიწოდების პრინციპის ზედმიწევნით გადმოტანა ლიტერატურუაში ან ხელოვნების ნებისმიერი მიმართულებით, არც ერთ მხარეს არ დააყრის ხეირს ხარისხობრივ-ღირებულებითი თვალსაზრისით.

საწუხარი არაფერია. სუბიექტური გემოვნების ამბავია. ჩემი ლექსები ნახეთ და მიხვდებით.

ვანანო, არაფერი გაგიკვირდეთ, მე ხშირად ვატარებ ექსპერიმენტებს.
ლიტერატორებში თუ პოეზიის მოყვარულებში, მაინტერესებს საგანი და მაგიტომ.
კარგი მკითხველი სანთლით საძებარია.
კაჭარავას ლექსებზე სიცილით იხოცებოდა ხალხი.
გილოს ლექსებს რომ ვუკითხავდი აღარც კი ეცინებოდათ.
რაღა თქმა უნდა ჩემებსაც ვაპარებდი შიგადაშიგ, რომ გამეგო ნამდვილი რეაქცია.
რა მოსწონს ჩვეულებრივ ადამიანს?
არც ისე ბედნიერ დასკვნამდე მივედი.
ვზივარ და ვწუხვარ.

ქვეტექსტებით უნდა გესაუბროს ლექსმა, ყველაფერი ნათელია თქვენთან, როგორ აგიხსნათ.

ვანანო, მოდით იმაზე თავიდანვე ჩამოვყალიბდეთ რომ ლექსის ღერძი ნამდვილია, თავის „სულში მიაკვდა ძაღლებიანად“ ეს რომ დაგიღეჭოთ რატომ რომანი უნდა დავწერო და არა ლექსი.  ჩემი ემოცია ნათლად ჩანს ლექსში. იმასაც ვხვდები თქვენ რატომ გეხელოვნურათ, იმიტომ რომ ქართული რეალობას ვერ უხდენთ ამ იაპონურ სამკაულებს, ეგ გასაგებია. მაგრამ გადმოცემის მხოლოდ ერთი მხარეა ეგ, იქნებ კონვენციურმა ჩარჩომ ან პირიქით, რითმათა სისუსტემ ან სიმწირემ გამოიწვია თქვენში დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა, ეგ მაინტერესებს როცა კონკრეტიკას გთხოვთ.
აი გილო მოაზროვნე პოეტია და ზუსტად ვიცი, რომ სწორედ აზროვნება დააკლდა ლექსში და ემოციით ვერ დაკმაყოფილდა.
მაგრამ თქვენი უკმაყოფილების ზუსტი მიზეზიც მინდა ვიცოდე, თუ არის ასეთი, რადგან სურნელი ვერ ვიგრძენი მაგრამ გავიგონეო, მაგას ვერ მივხვდი.
პატივისცემით.

ეგ თქვენ უნდა იცოდეთ რა დააკელით. ჩემთვის სუბიექტურად არ მოაქვს ემოცია, ვერ ვიგრძენი აღმოსავლეთის სურნელი, მხოლოდ გავიგონე.

ლაშა გელაძე :)

მადლობა კომენტარებისთვის და კარგი დღე ყველას!

ვანანო, მენდეთ, რა სიუხეშეც მოიტანა თქვენს მიერ მოტანილმა ფრაზამ სწორედ ის უნდა იყოს.
მეტ კონკრეტიკას ვისურვებდი, კერძოდ რამ დააკლო ემოცია ნაწერს?

ფლორენცია, ათასი მადლობა თქვენ ასეთი დამოკიდებულებისათვის.
უცნობი სახელები და გვარები მაინც არაფერს ამბობენ,
ცნობილები კი  იმ ტრაფარეტებივით არიან ,  გზიდან რომ ჩანს და შიგაც რომ შევიდეთ მაინც ვერაფერს გავიგებთ, თუ არ ვიცხოვრეთ მათში. ასე რომ....

წინა ლექსი გაცილებით მომეწონა .

გილო, მადლობა კომენტარისთვის,
ყველა „ჰო“ და „არა“ რომ მოგროვდება , თუ მოგროვდება, მერე ვიტყვი ჩემს სათქმელს.

ჩემს პატრონს სულში ძაღლი მიაკვდა, -ცოტა უხერხულად ჟღერს, ცნობადობა დიდია აღმოსავლური კულტურის მიმართ, თუმც ემოციურად სუსტია.

ეს ის ჩვეულებრივი ნაწერია, რომლის გამოც აღფრთოვანება ნამდვილად არ ღირს.  1 ქუალ.

გავიგეთ რომ ააღმოსავლური კულტურა უყვარს ავტორს,მარა ყოველი ლექსიდან კიდევ უფრო ახალ-ახალ სამურაებს ააღმოვაჩენ ხოლმე.
საჯაროდ ვაღიარებ ერთ ავტორთან,რომელსაც თუ თავად ისურვებს შეუძლია გამოააშკარაოს თავი, რომ ძლიერი პოეტი/პოეტესა შემოგვემატა.
მართლაც ხარკია თვალის გახელა.
5+ით