ხანდახან გათენებაც მეეჭვება,
ვიცი საზეპირო, უძილობის...
ცაზე მოციმციმე მეჭეჭები,
მზისგან ჩაყლაპული უცილობლად.
ღამე ხომ მცირედი ნოველაა,
სადაც ეჯახები აისბერგებს...
მე კი, უძილობის ნობელიანტს,
თვალში გადამიდის ჩაის ფერი.
რაც არ უნდა იყოს, მანიშნებდე,
რაღაც ნაღდია ან სათუოა...
არის რიტუალი-თვალის ფშვნეტა,
სიზმრებს უსახსოვრებ ქუთუთოებს.
გაჰყვე ლაბირინთს და პავილიონს,
ნახო დაკარგული ელდორადო...
კანზე ამეკიდო ქავილივით,
ყუთში გადაგმალო პანდორამდე.
კანაფს მიეძალე, საკაიფოს,
ლიპის ნუღარაფერს შეპირდები...
მუდამ ვარსკვლავს ჰგავდე, მოკიაფეს,
როგორც ალესანდრო დელ პიერო.
ხანდახან გათენებაც მეეჭვება,
ხანდახან ღამის ნოველები,
ცაზე მოციმციმე მეჭეჭებიც,
ყოველივე...