შენ წერე ლექსები,
მანამდე ისინი მოთქვამენ ერთმანეთს,
ღმერთმანი,
ხელიდან მეცლები,
კესანე.

მტრედები ფანჯრებთან,
მის მიღმა არავინ, საკენკი თავადვე ეძიე,
ხელების კანკალი დაგჩემდა,
ოღონდაც ყავასთან მოწიო,

უმისოდ არ ცხოვრობ.
არ ცხოვრობს შენში არც იმედი,
ეჰ, ღმერთმა აცხონოს.
ხანდახან ფიქრობ
და მცირედით

იხსენებ განვლილ წლებს, სხეულში
გეღვრება თრობა და ალმური,
იმ წლებში არავინ შეუშვა.
შენდება თავიდან კამორა

ვეჭვობ იქ მე ვეღარ გიშველი,
წყვდიადში დაიწყებ ხეტიალს,
მთვარეა უსაზღვროდ შიშველი
და ვნება მთვარეზე მეტია.

შენ წერდი ლექსებს.
მოინდომე, ამავე გვერდზე დასმულ  დიაგნოზს,
გაშორდი დღესვე,
იქნება სხვების უკითხავად შვებას მიაგნო.

დატოვე ყველა დამარცხება, დამაწიე
საყვედურები, მოხეთქილი შენი ბაგიდან,
შეგხვდება ბევრი აკაცია,
თუმცა არ გინდა,

არ მიეკარო მის ყვავილებს,
მაგათია,
ვისაც სიკვდილი ეძნელება.
როგორმე უნდა მაპატიო
ვერნაჩუქარი ენძელები.