ჭიმღის
ჭიუხთა ტანს
ოქტომბერი
მოუხვევია, როგორც საბანი...
ახლა გამოვა
ბანზე სწორფერი,
ბანისპირ პირი უნდა დაჰბანო.
თითებს სამყურას
სურნელი ასდის,
უცნაურ თრთოლვით
ითვლი ნაბიჯებს
და მისი ოდნავ მოხრილი ლანდი,
ისევ ისეთი სნებით გაგიჟებს.
ხრაშუნობს ფეხქვეშ
გამხმარი ბალბა,
კვდება და მშვიდი, ისე ამოა.
(რა ენაღვლება,
ახლა ჩავა და
იმ გაზაფხულზე
ისევ ამოვა...)
როგორც არხოტელთ
კეკლუცი ქალა,
მზის შუქზე ქოჩორს
იყვითლებს ქუჩი.
მწიფს ოქტომბერი
და ღელვას მალავს,
წყაროზე
თუნგის
დახრილი ტუჩი...