I

მტრედის ფრთებისქვეშ,თუკი ჩავკვდები,
რეალურია ,  ეს  ხორცსაკეპი
    ფუფუნებაა  მცირე ნაციის,
შემდგომ  მრავალი კომბინაციის
მარსი ერევა  ტოტებში      პალმებს,
მე ისეთი ვარ, ბუზსაც ვერ ვავნებ,
აპოგეის დროს ცხელი ივლისის,
თუ ჩემთვის  ვინმე ტყვიას არ ისვრის.
  მოვკვდები ,ღამით,  ტანზე  პიჟამით,,
რადგან  ვეკუთვნი  მეც, დიდ დერჟავას .


                    II


ოცი წლის მერე, შთამომავლობა,
ვერ შესძლებს დაფნის გვირგვინის  ფლობას,
ფულის კი იშოვის  და მეც  გავბედე,
დავთმო  ოჯახი,  გამეხსნას  ბედი,
  ოცი წლის შემდეგ , ზრუნვით აღსავსე,
სიგიჟით ,სახლი  წამლებით სავსე,
თუ    ძალა მეყო,  გამოვალ,ფეხით
რადგან მახსენებსს  შენს თავს რუსეთი
,თუნდ,წინააღმდეგ  კანონებისა,
სხვამ რაც  დატოვა ,ის მე მეღირსა.

      III


მორალის სფერო მას სთვლის  პროგრესად,
ოცი წელიწადში მოვალ  კრესლოსთან,
რომელზეც, მანამ,  იჯექ  წვეული,,
ჯვარს რომ  გააკრეს ქრისტეს სხეული 
როს  აწამებდნენ ,თან  გახელებით,
შენ,იჯექ  ჯვარედინი  ხელებით,
ვით ბონაპარტი იჯდა ელბაზე.
    გზებზე ტირიფთა კრთოდა    სინაზე.                                     
    რისკავ , კაბას რომ შეახებ  თითებს,
    მოფერება არ  აგიყვავილდეს .



                  I V

ასეთი პოზა და ტრფობის ფასი
სიცოცხლისათვის , ქვაა ძვირფასი,
იგი არ არის უძრავი პოზით
ჩვენში საგნების აპოთეოზით,
სჯობს  შეგუება  ძირს თავის დახრით,
ქრისტიანობის  სულ სხვა  სიახლით
ზრუნვის და მოვლის იყავ დარაჯი,
მათთვის,ვინც უნდა იყოს,თუნდ მარჯვე.
გაბრიელი რომ მოვა საყვირით,
მკვდრებსს  შენში  ცოცხლად გაინაპირებ.

Прощайте, мадемуазель Вероника

I

Если кончу дни под крылом голубки,
что вполне реально, раз мясорубки
становятся роскошью малых наций —
после множества комбинаций
Марс перемещается ближе к пальмам;
а сам я мухи не трону пальцем
даже в ее апогей, в июле —
словом, если я не умру от пули,
если умру я в постели, в пижаме,
I I


ибо принадлежу к великой державе,
то лет через двадцать, когда мой отпрыск,
не сумев отоварить    лавровый      отблеск,
сможет сам зарабатывать, я осмелюсь
бросить свое семейство — через
двадцать лет, окружен опекой
по причине безумия, в дом с аптекой
я приду пешком, если хватит силы,
за единственным, что о тебе в России
мне напомнит. Хоть против правил
возвращаться за тем, что другой оставил.


III


Это в сфере нравов сочтут прогрессом.
Через двадцать лет я приду за креслом,
на котором ты предо мной сидела
в день, когда для Христова тела
завершались распятья муки —
в пятый день Страстной ты сидела, руки
скрестив, как Буонапарт на Эльбе.
И на всех перекрестках белели вербы.
Ты сложила руки на зелень платья,
не рискуя их раскрывать в объятья.

                  I V


Данная поза, при всей приязни,   
это лучшая гемма для нашей жизни. 
И она - отнюдь не недвижность. Это - 
апофеоз в нас самих предмета:       
замена смиренья простым покоем.     
То есть новый вид христианства,
коим  долг дорожить и стоять на страже       
тех, кто, должно быть, способен, даже         
когда придет Гавриил с трубою,               
мертвый предмет продолжать собою!