დასაბამიდან შეუცნობი შენ ხარ სამყარო,
ჩემო ტკივილო-ხორცშესხმულო თიხის ნაწილო...
შენ შეგიძლია, პირველყოფილ ვნებით დამღალო,
გამანებივრო სიყვარულით...მერე გამწირო.
ბავშვივით ნაზად მომეფერო, მეოქროპირო,
თვალებში ცოდვის ცივი ცეცხლი ამიღაღანო...
აუღებელი მწვერვალები დამაპყრობინო,
რომ მომანატრო არყოფნა და ყოფნას გამყარო.
ცაზე ვარსკვლავი,ზღვაში კენჭი დამათვლევინო,
შენ შეგიძლია, შენ, სამოთხის ბაღის სურნელო...
თან ერთდროულად ყველა შხამი დამალევინო,
ყველა სულელზე უფრო მძაფრად გამასულელო.
შენ შეგიძლია, ამაღზევო ან დამამიწო,
გაუთენარი ღამეებიც გამათევინო...
რომ სამუდამოდ სიკვდილიც კი გადამავიწყო,
ანდა ამკიდო მძიმე ჯვარი და მათრევინო...