Მამაჩემი ყოველთვის მეუბნებოდა, რომ ხორცი არაა სპილენძი
და დაითმინა იობმა.
Სიტყვა არ დაობდა.
ასე თუ ვუყვარდი იმ გოგოს,
გოგოს იმ ადგილიდან
Საიდანაც ამოდის მზე,
Რატომ წამართვა ყვავილები.

ის ამბობდა - სიცოცხლე ყველგანაა.
მე ვამბობდი - აქ და ამ წუთას.

ყოველთვის უყვარდა ღამის პერანგები.
ყოველთვის მიყვარდა ღამე ფეხაკრეფით
Მისთვის სიარული.

მამამისი ამბობდა რომ ვერასდროს ვიქნებოდით ერთად.
მე არ მჯეროდა,
მან დაიჯერა.
წავიდეთო და არ წავყევი.

შენ ვერასოდეს ვერ იქნები ჩემნაირი, ქრისტიანო! - თქვა და გადახტა.
შენ ვერასოდეს იქნები ჩემნაირი. - ვთქვი და ვიცოცხლე.