არ მენატრება აღარავინ,
არც მე არავის ვენატრები
და ეს არყოფნა დამღალავი
ამაყობს ყოფის თეატრებით.
წლებია ბოლო ცის გახსნიდან,
ზოგჯერ ჩემს გულში წამს ეკავე,
ზოგჯერ სიტყვები წამლეკავენ,
ზოგჯერ სიტყვებად ყოფნა მინდა,
რომ ჩავესახლო ლექსებში და
შენს თბილ ხალებზე ვიმკითხაო,
სიზმრები ასე ვერ შემშლიდა,
რაც არ ყოფილა, იმით ვხარობ.
არ მენატრება აღარც ფრთები,
არც მონაწერი ,,მომენატრე",
რცხვენიათ ცისფერ ოლიანდრებს,
შენ უჩემოდ რომ ვეღარ თბები.
აღარ გითხარი არაფერი,
არ მენატრები, აღარც მსურხარ,
ჩვენი ბრძოლების  ალაფებით
ჩემი ლექსები დღემდე სუნთქავს.