პეპელა თუ მოგიკლავს?
შენ, აფრიკის სავანაში სპილოებზე მონადირეს,
პეპელა თუ მოგიკლავს?!
შენ, ვის ნადავლსაც ყიდდნენ ფინიკიელები,
შენ, ჯალათო ცისფერი თვალებით,
მემკვიდეობით დედისგან რომ გადმოგეცა,
პეპელა თუ მოგიკლავს?!

მოდი, კოცონის დანთებაში მომეხმარე და
მე მოგიყვები ძველ ლეგენდას ინდიელების:

მარად მღვიძარემ, უძინარმა დიადმა სულმა,
შეხედა მწვანე პრერიებში მობინადრე თავის შვილებს და
დამწუხრდა.
ყველაზე სწრაფ მონადირეს, წლებთან ერთად ფეხები ერთმევა,
ყველაზე შორსმჭვრეტელს- ეკარგება თვალის ჩინი
და უფერულდებიან ყვავილები, ხმებიან გვალვაში.
ამიტომ , მოწყვიტა დიადმა სულმა ყველაზე კაშკაშა ვარსკვლავი,
ცის კიდე გადაკეცა და ჩამოხია, ჩაალაგა გვალაგში.
ჩაყარა გვალაგში ნაძვის ნემსების სიმწვანე,
თეთრი ფქვილი სიმინდის, ყვითელი ფოთლები
და როცა გვალაგის საყელო გაშალა,
ამოფრინდნენ იქედან პირველი პეპლები,
რომლებიც არასოდეს დაბერდებოდნენ.

მარად მღვიძარემ, უძინარმა დიადმა სულმა,
შეხედა პეპლებს.
და შეუყვარდა ყველა პეპელა.
ტყეებში წვიმის დასასრულის პირველი მაცნე.
-შენ ხარ მფრინავი ცისარტყელა, შენ ხარ ლამაზი!
- უთხრა პეპელას. - ეს სილამაზე თვალტწარმტაცია ,
მაგრამ ჩამქრალი ვულკანივით ნუ ხარ მდუმარე!
მაშინ აფრინდა მაღალ ცაში, მზისკენ პეპელა
და იქ მღეროდა, როგორც მდინარე.
დიდხანს უსმენდა უძინარი, დიადი სული.
უმძიმდებოდა ქუთუთოები და ასე იყო მზის დაბნელება.
გამოიღვიძა დიადმა სულმა და უთხრა პეპლებს, პირველ განთიადს.
-თქვენ, მდუმარენო ამიერიდან! და მდუმარენი იყვნენ პეპლები.

შენ პეპელას მოკლავდი?!
შენ, აფრიკაში სპილოებზე მონადირე,
მოკლავდი მდუმარე პეპელას?!
თორემ რომ ემღერა, რომ ემღერა -გაპატიებდი.!