ცის სიჩუმეში მზის სხივი გალობს,
ჩიტები ღრუბლის წიწკნიან ნაყინს,
ლექსმა გალეწა სიურჩის კალო,
სინაზეს ტანზე ღიმილად აყრის.

შენც ნუ მედები ფეხებში, ზღვაო,
ტალღებო, ხოლმე თქვენი გზით წადით,
თუ მიწა იხდის ცოდვის საზღაურს,
წვიმა ცრემლებით ისრულებს წადილს.

რა ედარდებათ ფრთაყვითელ პეპლებს,
უსხედან სატრფო-ვარდების ტაბლას,
წარსულის ფირი ჩეხეს და კეპეს,
გაბზარულ გულებს იმედი ლამბავს.

ჩვენ კი ზღაპარში ნაპოვნი ქოხი
არ ვიკადრეთ და გამხდარა სხვისი,
არ შეიცვლება ცხოვრება ოხვრით ,
ოხვრაზე უფრო ტკივილი ისმის

შენი გულიდან, უჩემოდ ჩემო,
ცხრა ზღვის და ცხრა მთის იქითაც მკვიდრო,
ჩემში სამყაროს ვერაღმომჩენო,
უკვე ცალ-ცალკე ვიხსენებთ იმ დროს.