ეს დედამიწა ერთფეროვნად
ისევ მრგვალია!
ბედს არ სცალია,
ჰორიზონტზე ცის კიდეს ერთვის.
უბედურება-ხეიბარია.
ბედნიერება კი აბრმავებს
თითქმის ყოველთვის!

მე კი რითმებით არ ვზომავ სივრცეს,
ათასჯერ ნათქვამ სიბრძნეს ვიზუთხავ
დავაცდი მიწას, კვლავ მიწად იქცეს
სიცოცხლეს ისევ ღრმა ნაფაზს ვურტყამ!