არასოდეს მიცხოვრია პოეტივით.
არც იმის შნო მქონია,
რითმების შესარჩევად დრო დამეკარგა,
როცა ტექსტისთვის ფორმა იყო მისაცემი.
პირიქით, მქონდა მოლოდინი
ტექსტებს თვითონ დავმსგავსებოდი.
არც მოქალაქე ვყოფილვარ ისეთი,
პირნათელი ფუნქცია დამცდენოდა,
რომლითაც ვინმეს წინაშე თავს წარმოვაჩენდი,
მითუმეტეს არ მიგრძვნია თავი გარანტირებულ ადამიანად,
გარანტირებულ რეაქციონერად,
თუმცა ყოველთვის ვეხებოდი საკუთარ თავს
სიცოცხლის დამადასტურებელი იმ მსუსხავი საცეცებით,
რომელიც ჯერაც არ გაცვდა,
რომელსაც ზედმეტი სიჩუმე კარნახობს
როდის გამომიჭიროს.