რომ ყველა ქალის სილუეტში შენ, სულს ფრიალებ,
და ელოდება გულის ცემა კვლავ არითმიას,
რადგან ეს ფიქრი მიდის უმალვე, იდუმალამდე
და ვაკვირდები რომ გარითმვია,
ჩემს ლექს ეს შენი სულის სიმრავლე,
ამ სიყვარულის სხვა ტრადიციად
Ბოლო სტადია ეწოდება რასაც სიამე,
რასაც კი შენი ხმები იტყვიან,
რასაც კი ჩემში ჩაიძირაენ,
შენი თვალები - ლექსების ტყვეა,
და ეს რითმები გამორიყავენ,
გარდაცვლილ სტროფებს, რაც არ მითქვია,
ღმერთნი ჩვენს ფიქრებს ასე ხედავენ,
და ასუსრულეთს ასე იცდიან
Ყველა მწვერვალნი,
Გადმონახტომი დარდის სიგრძეა,
ჩემი შენდამი დროთა სიავე,
და ამინდებთან ისევ ისეა,
ზღვათა ღრიალი,
ეს სიმშვიდეთა დიდი იდეა,
დასაცინავი,
Რომ ყველა ქალის სილუეტში, შენ სულს ფრიალებ,
დრო ელოდება გულის ცემას, მზეს, არითმიას,
რომ თან ეს ფიქრი მიდის უმალვე,
იდუმალ აზრთა ფიქრს გარითმვია,
რაც კი.
და ჩემს გარდაცვლილ სტროფებს წურავენ,
შენი სიტყვები ფერები მარცხი.
შენი თვალები ლექსების ტყვეა,
შენი ფიქრები საზღვრებსაც გასცდნენ,
რადგანაც ღამე მორიგი წრეა,
და რგოლი უნდა ოდესღაც გასკდეს,
გარდაცვლილ სტროფის დიდი კიდეა,
უსასრულება დღეს რასაც აღწერს,
რომ ყველა ქალში შენი სულის ის სიმშვიდეა
რასაც პოეტი ყოველთვის არ წერს,
რადგან პოეტი ზოგჯერ ისეა,
Რომ არის არც კი.