აპრილი აპრილობს ახლა...
  მუზა შემომაწვა წერის...
  შენ უცნობო ადამიანო, პოეტო ჩემო, მომიგონე, მე ფანტაზია ვარ შენი. გახსოვს, ფიქრით გადინებულ ღრუბელს რომ ამადევნე, ჩვენ ორს რომ წაგვაცეკვე ცაზე სამაია... ტყუილი გეგონა, მაგრამ არაა ეს ტყუილი. არ იფიქრო, რომ დამავიწყდი, უბრალოდ შენთან მოვდიოდი და გზაზე გამიწვიმდა, მე ხომ ძალიან სუსტი ვარ, თან ჭირვეული გაზაფხულიდან, ამიტომ... გავცივდი.
  ახლა გწერ, და მეშინია არ დაგკარგო, იმიტომ, რომ ყველაფერი დავკარგე, რაც ძვირფასი მქონდა, და იცი როდის ვკარგავდი?! როცა ვხვდებოდი თუ რა ძვირფასი იყო ჩემთვის. გწერ და მეშინია აღარ დაგკარგო, ასე, დროში კი არა, უბრალოდ, ადამიანურად. იქნებ ძალიან გვიანიც იყოს ამ წერილის მოწერა დასაბრუნებლად. იქნებ, მეც თავს ვიტყუებ და ვერ გაიხსენო ჩემი თეთრი, ნათელი სახელი (ამ ეპითეტსაც უტიფრად დაგესესხები)...
  თუმცა, ამ "იქნებ"_ის იქნებობა მიტოვებს იმედს, რომ გახსოვარ... მე ხომ ისევ მე ვარ, ხომ ისევ დავბრუნდი, ოდნავ შეცვლილიც, მაგრამ ხომ მაინც...
  შენ ხომ ხელოვანი ხარ, ჰოდა იიქნებ, შეეცადე _ გამიგო... შენ ხომ ძალიან ძვირფასი საჩუქარი მაჩუქე, საოცნებო, ულამაზესი...
  თუმცა, რეალობას რომ დავუბრუნდეთ, მიწაზე რომ დავეშვათ, ქალიშვილმა ამდენი კომპლიმენტი მამაკაცს არ უნდა უთხრას, ეს მიუღებელია! მაგრამ, შენ ხომ პოეტი ხარ, და მეც ამ განზომილებაში მირჩევნია შენთან საუბარი...
  კიდევ ერთი სიტყვაც და ახლავე ავტირდები. თურმე მართლაც რა ძვირფასი იყო ეს ყველაფერი და რა უღირსად მოვიქეცი მე... ასე, ნაზი, ასე სათუთი, ლამაზი და ფრთხილი ნაბიჯი, მტაცებელი ცხოველის ნადავლთან მიპარვასავით გრაციოზული. არ ვიცი, იქნებ ისევ თავს ვიტყუებ და ვაფერადებ რაღაცეებს. მე ხომ ჩემი ფერადი სამყარო მაქვს და ჩემი სიხარულებით ვარ გართული და ასე ვცხოვრობ... იქნებ ოდესმე მართლა დავფიქრდე ამ ყველაფერზე, ან, იქნებ, არც ღირდეს მოგონებად, არც ახლა და არც მერე...
  ჩემი გული კი ისე იქცევა, უკვე აგერ მეოცე წელია, როგორც თვალები, უკუნ სიბნელეში შემოჭრილ შუქზე რომ კრთის და იხუჭება, იქნებ ზუსტად ისე გაურბის ჩემი გული ბენიერების განცდის ოდნავ მოქროლვას... თუ ასეა, რატომ? იქნებ ჯერ არ დამდგარა დასასრული...
  იქნებ აღარ შემეშინდეს წვიმის, და ზღაპრულად ახდეს ყველაფერი... ზღაპარი მინდა, გესმის?... ჩეემი ზღაპარი.
უბრალოდ, შენ ბოლოს ამბობ : "და ყველაფერი ისევ თავიდან იწყება"_ო. ეგეც იმედია...
  აპრილი აპრილობს ახლა და სამყარო ღიმილით გვიცქერის და სისულელეც რომ გავაკეთო, ან ვთქვა, არ ვიდარდებ, იმიტომ, რომ მეპატიება,. ჰოდა მინდა დავიბრუნო დაკარგული, ძვირფასი "რაღაც", ძვირფასო ჩემო...
  "შენ, ალბათ არ ხარ ახლა აქ.
  და, იმიტომ მოგწერე ამდენი
    თუ გინდა, არ წაიკითხო".
  ნუ ეცდები იმის დაჯერებას, რომ თავს იტყუებ, მე არ ვტყუი...
  შეიძლება, დაუჯერებელს ვითხოვ: დამაბრუნო შენს ფიქრებში, შენი სულის პაწაწინა ნაწილში შემომიშვა (თუ კი ვიყავი ოდესმე საერთოდ იქ), მაგრამ ვითხოვ, იმიტომ, რომ წვიმაში დასველების აღარ შემეშინდეს, იმ იმედით რომ გავშრები და გავთბები... შენ პოეტი ხარ და უკეთ გამიგებ.
  აპრილი აპრილობს ახლა, ჰოდა წვიმაში მიმავალი ქალი რომ დაინახოთ, ძალიან ნუ გაიკვირვებთ, იიქნებ მას სითბო ელოდება სადღაც...
  აპრილია, აპრილი...