- რატომ იღიმი? რას ხედავ სასაცილოს? - მკითხა დაბღვერილმა და გაკვირვებულმა.
                მე მაინც ვუყურებდი და ვუღიმოდი. თავი უხერხულად იგრძნო, ჯერ გვერდით გაიხედა, მერე ისევ შემომაპარა თვალი, ისევ ვიღიმოდი. ცოტა გაბრაზდა. ეს არ იყო ცინიკური, არც გამომწვევი ღიმილი, მაგრამ მაინც გაღიზიანდა. მე კი არანაირად არ მსურდა ეს.
                - რატომ მიყურებ ასე? რა ნახე ჩემში სასაცილო? - ნაწყენი და გაბრაზებული ხმა მოვიდა ჩემამდე.
                - გამიღიმე რა! - ვთხოვე მშვიდი და დამტკბარი ტონით.
                კიდევ უფრო გაუკვირდა. დავინახე, როგორ მოსწყდა წარბები ადგილს და მაღლა აეზიდა.
                წამოვდექი და ფანჯარას მივუახლოვდი.
                - მოდი აქ, გაიხედე! - ვუთხარი მშვიდად.
                ადგა და ფეხაკრეფით მომიაზლოვდა, ვხვდებოდი, ათასი აზრი უტრიალებდა თავში, ალბათ, ფიქრობდა, რომ გიჟი ვიყავი. მეც რაღაც უაზროდ დავიჟინე, თუ მას გავაღიმებდი, სამყარო შეიცვლებოდა, მეგონა. სისულელეა, არა? და მაინც!
                - გაიხედე, რამდენი ადამიანია, სულ ყველას ჩამოსტირის ცხვირ-პირი, წარმოიდგინე, ყველა რომ იღიმოდეს, რა კარგი საყურებლები იქნებოდნენ?!
                დაფიქრდა, ცოტა გამიშინაურდა, თითქოს მიმიხვდა ჩანაფიქრს. უფრო გავიღიმე... უცებ ბაგე გაეპო და თეთრი კბილები გამოუჩნდა. გამიხარდა. ამ დროს ტელეფონმა დაურეკა, უკაცრავადო, მომიბოდიშა და სწრაფად გავიდა ოთახიდან.
                საღამოს სკვერში ვიჯექი, შემთხვევით თვალი მოვკარი იმ ბიჭს, ვიღაც გოგოსთან ერთად სეირნობდა, სახეზე ისევ ეტყობოდა დილანდელი ღიმილი. რაღაცას ყვებოდა, მერე ხალხისკენ გაიშვირა ხელი... ნაბიჯს ავუჩქარე, არ გამოვხმაურებივარ. გვერდით ჩავუარე და ყური მოვკარი:
                - ნინი, გამიღიმე რა..!